Dinsdag 30 maart vertrokken we met ons minibusje vanuit Chiang Mai naar Pai. De weg tussen Chiang Mai en Pai staat berucht om zijn 762 bochten. Na een misselijk(!)makende rit van 4 uur kwamen we aan in Pai. Eerste indruk: wat is het hier rustig en vredig. Na de drukte van Chiang Mai was Pai een echte verlichting. Even weg van alle tuk tuks en al de chaos in het verkeer. Ook geen kikkervrouwtjes meer die je proberen dingen aan te smeren en geen bedelende mensen. Kortom: echt een plaats om te relaxen. Hier wordt Pai dan ook voornamelijk voor gebruikt. We leken wel beland te zijn in de jaren '60 en '70. Hippies, hippies en nog eens hippies. Achter elke bar staat een neger met rasta haar, en iedereen leeft in zijn eigen rustige tempo.
Nadat we waren aangekomen hebben we gelijk een scooter gehuurd, aangezien ze in en rondom Pai geen taxi's en dergelijke hebben. Na een guesthouse te hebben gevonden zijn we met Warren naar een waterval gereden. Voordat je bij de waterval kwam moest je eerst nog een heel stuk door de jungle lopen. Dit ging allemaal prima totdat ik ontdekte dat er per vierkante meter ongeveer 100 hooiwagenspinnen liepen. Ik hoorde Lennard en Warren al wel steeds praten over wegrennende ..., maar kon het steeds niet goed verstaan. Nadat ik ze had ontdekt waren ze echt overal. Ze voelden de trillingen van onze stappen en renden weg van het pad. Op de dode bladeren klonk het alsof het regende. Ook kwamen we langs een steen... Het leek gewoon een normale steen, totdat de spinnen begonnen te bewegen. Er zaten er wel honderden op en daardoor leek het alsof de steen bewoog. We liepen maar en liepen maar (ik meer springend om de spinnen te ontwijken), maar de waterval kwam maar niet. Op een gegeven moment leek het te gaan stormen en vielen er takken naar beneden, dus toen zijn we maar teruggaan om een kopje koffie te drinken bij de Horsefarm aan het begin van de route naar de waterval. 's Avonds zijn we met nog een Nederlandse jongen en Warren nog ergens wat gaan drinken en toen lekker gaan slapen.

De rest van de dagen in Pai hebben we een beetje gechilled, de omgeving verkend op de brommer en een paar dagen gezwommen. We zijn op zaterdag met een Nederlandse jongen en een vrouw uit Alaska naar grotten gereden, die zo'n 45 km rijden waren vanuit Pai. De heenweg duurde op een of andere manier oneindig lang, waardoor we vrij laat bij de grotten waren en de terugweg een deel door het donker moesten rijden. Dit was een heel avontuur, maar alles is verder prima verlopen.

Op maandag zijn we samen met Warren, op de scooter, naar Mae Hong Song gereden. Dit was zo'n 111 kilometer rijden. Niet 111 kilometer over een vlak stuk, maar 111 kilometer stijl de berg op en af, over slingerende bergwegen. Zeker weten de mooiste weg die we op een brommer hebben gereden. Een geweldige ervaring dus, naast onze gevoelloze billen en de enorme hitte in de bergen. In Mae Hong Song hebben we verder niet heel veel gedaan, het ging ons meer om de rit. 's Avonds hebben we met een groepje mensen wat gedronken en spelletjes gespeeld, en de volgende dag zijn we terug gereden naar de Lod Cave, om daar een nacht door te brengen in een guesthouse.

De volgende ochtend zijn we weer op de scooter gesprongen, hebben we Warrengedag gezegden zijn we teruggereden naar Pai.

Morgen gaan we weer terug naar Chiang Mai, om dit weekend het Beachfestival van 2 dagen bij te wonen.

Veel knuffels uit Thailand,

Lennard en Maire